Οι ουλές της νίκης

Έργα του ιδίου:

ΠΑΘΟΛΟΓΙΑ
ποιήματα, 1975

ΑΛΕΣΤΑ
ποιήματα, 1988

HOMO SAMIUS
διηγήματα, 1996

Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΖΩΩΝ
έμμετρη μετάφραση των μύθων
του Αισώπου, 2012

ΑΡΧΑΙΑ ΑΝΕΚΔΟΤΑ
σε έμμετρη μετάφραση, 2013

Ο ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΤΩΝ
ΑΝΤΙΨΙΘΥΡΩΝ
συλλογή δημοσιεύσεων, 2018

Ο διακεκριμένος φιλόλογος και ιστορικός Χρίστος Λάνδρος έγραψε μεταξύ άλλων τα εξής:

«Οι Ουλές της νίκης είναι μια συλλογή διηγημάτων και ποιημάτων πολύ ευχάριστων στην ανάγνωσή τους, εμπλουτίζουν τις γνώσεις των νεοτέρων και συγκινούν τους παλιότερους που αναζητούν στις δικές τους αναμνήσεις ανάλογες περιπτώσεις.

Ακόμα και η τραγική κατάληξη του μυλωνά της Γλυφάδας, «Το αγύριστο κεφάλι» ή αλλιώς το έγκλημα του μοναχού της Αγίας Τριάδας περιγράφονται με ήμερο, όσο είναι δυνατόν τρόπο, κατά τον οποίον υπερέχει το λογοπαίγνιο έναντι του κακουργήματος.

Όσον αφορά τα ποιήματα, σ’ αυτά ο λόγος έμμετρος και στοχαστικός συμπυκνώνει ιδέες σε κατανοητή μεταφορική γλώσσα.

Ελεύθεροι και ομοιοκατάληκτοι στίχοι εναλλάσσονται από ποίημα σε ποίημα δηλώνοντας την αγάπη στην Ποίηση και τη δεξιοτεχνία του Παπαδημητρίου στην ορθή χρήση της ελληνικής γλώσσας…»

Ο καθηγητής Λαογραφίας του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης Μανόλης Βαρβούνης μεταξύ άλλων έγραψε τα εξής:

«Το βιβλίο αυτό αποτελεί έργο αναμφισβήτητης ωριμότητας, με ποιήματα και διηγήματα ενός δόκιμου δημιουργού που έχει κατακτήσει πλήρως και χειρίζεται άψογα τα εκφραστικά εργαλεία και τις αφηγηματικές τεχνικές της γραπτής λογοτεχνικής έκφρασης.

Όπως ο ίδιος γράφει, «τα ποιήματα ζωγραφίζουν κυρίως έναν φόβο για το αύριο, και τα διηγήματα μια λατρεία για το χθες» κι αυτή η διατύπωση κρύβει, νομίζω, όλη την ουσία του βιβλίου, την βαθύτερη οπτική γωνία και την πρόθεση του συγγραφέα.

Στα διηγήματα του βιβλίου συγκεντρώνονται παιδικές και εφηβικές μνήμες, με νοσταλγία και ενσυναίσθηση, άνθρωποι, γεγονότα και στάσεις ζωής μιας άλλης εποχής, η αναίρεση της οποίας συνιστά τελικά μια πύρρειο νίκη, όπως ο Παπαδημητρίου σαφώς υπαινίσσεται.

Μια νίκη ενός κόσμου τεχνολογικά εξελιγμένου έναντι μιας προβιομηχανικής και αγροτοκτηνοτροφικής κοινωνίας, η οποία όμως είχε τους δικούς της πιο ανθρώπινους ρυθμούς, τις δικές της ομαλότητες, οι οποίες δεν επέτρεπαν την διολίσθηση στην τεχνολογικά εξελιγμένη βαρβαρότητα, την οποία βιώνουμε σήμερα…»