Περιγραφή
Το μόνο που άκουγα μεγαλώνοντας και για όλη μου τη ζωή ήταν πως η διαφορετικότητα πρέπει με κάθε τρόπο να κρύβεται, να χάνεται, να πεθαίνει. «Ορφέα, δεν ανήκεις. Δεν μπορείς να ανήκεις. Δεν αξίζει να ανήκεις. Θα μείνεις μόνος».
Η σχέση μου με τους γονείς μου ήταν καταστροφική. Όσο μεγάλωνα, τόσο πιο πολύ βυθιζόμουν στο σκοτάδι, στο σκοτάδι που με έσπρωχναν οι άνθρωποι που αγαπούσα. Δεν είχα κανέναν πλέον. Παλεύοντας με τις σκιές, ένα χέρι βοηθείας απλώθηκε μπροστά μου, αυτό του Οδυσσέα. Ήταν φιλία; Ήταν έρωτας; Δεν ξέρω, αλλά σίγουρα ήταν αγάπη, αγάπη δίχως περιορισμούς, δίχως κατάκριση, διαφορετική αγάπη από αυτήν που μου είχε προσφερθεί τόσα χρόνια.
Μα, η ζωή παίζει περίπλοκα παιχνίδια, και –εκεί που δεν το περιμένεις– βρίσκεσαι μέσα σ’ έναν βαθύ ωκεανό να παλεύεις να μείνεις στην επιφάνεια, ενώ τα άγρια κύματα προσπαθούν να σε πνίξουν.
Μαμά, μπαμπά… Βυθίζομαι. Μα, δεν είστε πουθενά.
Ποιος είμαι; Είμαι ο πόνος. Είμαι ο φόβος που σε κυριεύει όταν σκέφτεσαι τον θάνατο. Είμαι η λύπη που σε κατακλύζει όταν αποχωρίζεσαι οτιδήποτε αγαπάς. Είμαι αυτό που τρέμεις πως θα γίνει ο γιος σου όταν μεγαλώσει. Είμαι ο Ορφέας και αυτή είναι η ιστορία μου.
Ονομάζομαι Ηλίας Αγαπίου. Γεννήθηκα το 1996 στην Αθήνα. Από τα σχολικά μου χρόνια έψαχνα να βρω κάθε δυνατό τρόπο να νιώσω ελεύθερος, κι έτσι βρήκα καταφύγιο στο θέατρο, τη μουσική και τον χορό, που μέχρι και σήμερα αποτελούν πηγή έκφρασής μου. Θέατρο, πιάνο, τραγούδι, χορός. Κατά τη διάρκεια της σχολικής και φοιτητικής μου ζωής υπήρξα μέλος σε διάφορες θεατρικές ομάδες, ανεβάζοντας θεατρικές παραστάσεις. Η αγαπημένη μου παράσταση ήταν «Η Νεκρή Νύφη» του Τιμ Μπάρτον, στην οποία –πέρα από τον ρόλο που μου είχε ανατεθεί– είχα αναλάβει τη σύνθεση και τη ζωντανή εκτέλεση της μουσικής των παραστάσεων.
Τελειώνοντας τις σπουδές μου το 2019 στο Τμήμα Οπτικής και Οπτομετρίας του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής, μετακόμισα μόνιμα με τον σύντροφό μου στο Άμστερνταμ της Ολλανδίας. Φύγαμε από την Ελλάδα κυνηγώντας την αποδοχή και την ελευθερία, και, επιτέλους, νιώθουμε πως φτιάξαμε το σπίτι μας – οι δυο μας μαζί με τα δύο αξιολάτρευτα γατάκια μας.
Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου έγραφα: στίχους τραγουδιών, δικές μου μουσικές, δικά μου τραγούδια, ιστορίες, διηγήματα. Η γραφή ήταν ανέκαθεν ένας τρόπος να εκφράζω ό,τι έκρυβα μέσα μου. Αυτό ήταν που με οδήγησε στη συγγραφή του πρώτου μου βιβλίου. Μέσα από αυτό το συγγραφικό έργο ήθελα να εκφράσω όλους μου τους φόβους, τις εμπειρίες και τα βιώματα που είχα μεγαλώνοντας. Το βιβλίο αυτό θα ήθελα να αποτελέσει μία μικρή αφετηρία ή αφορμή για κάθε αναγνώστη να στοχαστεί, να προβληματιστεί και να μπει σε μία διαδικασία εσωτερικού διαλόγου γύρω από τη διαφορετικότητα, την αποδοχή και την άνευ όρων αγάπη.
Στο τέλος αυτής της διαδρομής ίσως καταφέρουν να αγκαλιάσουν κάθε άτομο που τυγχάνει να είναι σαν εμένα. Σαν εμένα, τον Ορφέα ή τον Οδυσσέα.
Αξιολογήσεις
Δεν υπάρχει καμία αξιολόγηση ακόμη.